ทุกคนมีเวลาเท่าๆกัน แต่สิ่งที่ทำให้แต่ละคนไม่เหมือนกัน คือการนำเวลาที่มีอยู่นั้นไปสร้างคุณค่าให้ตัวเองหรือคนรอบข้างมากน้อยเพียงใด
อากาศหนาวทำให้ใครๆเลือกที่จะขดตัวนอนอยู่แต่ในผ้าห่มอุ่น
แต่สำหรับผม ตัดสินใจเลือกที่จะออกเดินทางเพื่อเฝ้าชมแสงแรกของเช้าวันใหม่
ระหว่างทางที่ผมขับรถผ่าน บางคนกำลังเตรียมแผงกับข้าวรอเปิดร้านค้า
บางคน กำลังรอตักบาตรกับครอบครัว
บางคน กำลังวิ่งไปช้าๆ มีเหงื่อท่วมตัว
บางคน ปั่นจักรยานขึ้นบนไปเขาพร้อมๆกับลูกชาย
บางคน กำลังนั่งอยู่ในรถตู้ เพื่อจะโดยสารไปยังจุดหมายบนยอดดอย
ผมขับรถไปอย่างช้าๆ ใจหนึ่งก็สั่นเพราะลมหนาวเข้าปะทะ ใจหนึ่งก็กลัวความมืดที่อยู่รอบข้างเหลือเกิน
เพลงที่ผมเสียบหูฟังฟังอยู่ พอช่วยให้การเดินทางไม่เงียบเหงานัก
ผมขับช้าๆผ่านชายหญิงต่างชาติสองคน พวกเขาหันมายิ้มทักทาย คงเพราะแสงไฟจากด้านหน้ารถของผม
ผมยิ้มตอบและขับต่อไปช้าๆ ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นทีละนิด เป้าหมายของผมอยู่ไม่ไกลนัก
ชายคนไทยสูงวัยคนหนึ่ง กำลังวิ่งอยู่บนทางชัน ท่าทางดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลย
เสียงนกที่อยู่ในป่าเริ่มดังขึ้น พอๆกับแสงบนท้องฟ้าที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ
ด้านหน้านั่นเอง คือจุดหมายของผม จุดชมวิวดอยสุเทพ
และที่นี่เอง ทำให้ผมรู้ว่า ความสุขในแต่ละวันไม่จำเป็นต้องเริ่มในตอนสาย บ่าย หรือเย็นเสมอไป
ความสุข นั่นเริ่มต้นได้ที่ใจของเราเอง
เมื่อแสงแรกของวันมาถึง รอยยิ้มของทุกคนก็ปรากฏ ถึงจะไม่รู้จักกัน แต่ทุกคนก็ยิ้มให้กัน
และนี่ก็เป็นความสุขเล็กๆที่ผมนำมาแบ่งปันครับ
